;                                                                                             ในชีวิตนึงชองคุณนั้น คุณนั้นมีเพื่อนกี่คน ถ้าเป็นคำตอบของผม ผมคงตอบว่า

เพื่อนของผมเยอะ แล้วถ้าถามต่อไปว่าเพื่อนเหล่านั้นให้ใจกับคุณหมดทุกคนเหรอ

ถ้ามีคนตอบว่าใช่ ผมเชื่อว่าเค้าคนนั้นคงนิสัยดีมีแต่คนรัก และแน่นอนว่าผมนั้นไม่ใช่คนดี

ผมไม่ใช่เทวดา ผมนั้นมีนิสัยแย่ๆที่อยู่ในตัวมากมาย แล้วถ้าถามต่อไปว่ามีคนทนคุณได้เหรอ

ผมตอบได้ว่าถ้าเค้ารู้ว่านิสัยผมว่าเป็นยังไง ถ้าเค้าจริงใจกับผมเค้าคงจะทนผมได้มั้ง

เพราะเค้ารู้ว่าผมเป็นของผมแบบนี้ และคุณเชื่อไหมว่า เค้าเหล่านั้นของผมนี่แหละ คือที่สุดของที่สุดของผมแล้ว

เพราะทุกครั้งที่ผมมีปันหา มีเรื่องราวอุปสรรคต่างๆ พวกเค้าเหล่านี้แหละที่มันจะคอยดูแลผม

คอยเป็นห่วงผมในเวลาที่ผมไม่มีใคร เวลาที่ผมท้อ และเวลาที่ผมต้องการ “เพื่อน” พวกมันเหล่านี้แหละ

ที่จะคอยยิ้มและยืนอยู่ข้างๆผมตลอด ในช่วงระยะเวลานึง เราอยู่ด้วยกันตลอด

เรากินด้วยกัน นอนด้วยกัน อยู่ด้วยกันแทบทุกวัน มีเรื่องราวต่างๆมากมาย ทั้งทุกข์ สุข

และน้ำตา ปะปนกันไป แต่ลึกๆเราไม่เคยโกรธกันเลย  เรามักจะนั่งเปิดใจด้วยกัน

เวลามีปันหากัน และเราก็เสียน้ำตาด้วยกันทุกครั้ง โดยเฉพาะไอ้หมอตัวเริ่ม55 พอนึกย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้น มันก็คืออดีต

อดีตที่ปลูกฝังความรัก ความเข้าใจกันของเรา มาจนถึงวันนี้ แม้วันนี้เราจะไม่ค่อยได้เจอกันพร้อมหน้าแบบแต่ก่อน

แต่ผมเชื่อว่าความเป็นเพื่อนของเราก็ยังคงเหมือนเดิม  ขอบคุณที่ชีวิตนี้กูเกิดมาแล้วกูมีเพื่อนอย่างพวกมึง

ขอบคุณที่เข้าใจกันในเวลาที่กูเหี้ย ขอบคุณที่เข้าใจในความไม่รู้จักโตของกู

มีของขวัญชิ้นนึงของปีที่แล้วที่พวกมึงรวมตัวทำให้กู ทุกวันนี้เมื่อกูมองไปที่ภาพนั้น มันจะทำให้กูยิ้มได้ทุกครั้ง

เพาะมันทำให้กูได้รู้ว่า มีคนหนึ่งกลุ่มเค้ากำลังตั้งใจทำอะไรให้กู.. นึกถึงภาพที่พวกมึงนัดกันทำโดยที่กูไม่รู้เรื่อง

ปุ้ยกูได้ข่าวว่ามึงเหนื่อยกับการตระเวนซื้อวัสดุมาก แซมมึงก็นะ เขียนจนกูอ่านทีไรก็ซึ้งจับใจ ฮ่าๆ

ไอ้อามได้ข่าวว่ามานั่งตัดแปะต้นไม้กับเค้า แล้วบอกกูว่าไปห้องเพื่อนให้กูรออยู่ที่ห้องพี่เต้ตั้งนาน

เจ ได้ข่าวว่ามึงก็ความพยายามสูงเหลือเกินทำรูปนู้ดตัวเองมาแปะอีก และเมย์มึงไม่ได้ช่วยเค้าทำไร

แต่ก็ยังดี ที่อุส่ามีส่วนร่วมโดยการมีหน้ามึงเข้ามาแปะไว้ ฮ่าๆ แต่ของขวัญที่สุดยอดที่สุดสำหรับกู

มันไม่ใช่ของสิ่งนั้นหรอก แต่มันคือ.....   พวกมึงทุกคนต่างหากล่ะ  ขอบคุณจิงๆว่ะ ที่เราได้เป็น”เพื่อน”กัน

ครบปีละนะกับวันนั้น เร็วจัง ฮ่ะๆ

 เช้านี้รุ้สึกอากาศสดใสดีจัง เป็นเพาะผมไม่ได้ลุกขึ้นมาในเวลาแบบนี้บ่อยเท่าไหร่มั้ง

เมื่อตื่นมาแล้ว ก้ไม่รู้จะทำไร ก็มานั่งอยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมเดิมๆ ที่เป็นโลกแห่งความเพ้อฝัน

ไม่ใช่โลกแห่งความจริง แต่ไอ้โลกใบนี้แหละ เชื่อไหมล่ะคับ มันให้เพื่อนผมมากมาย

มันให้ความสุข ให้ผมได้รู้สึกว่าบางครั้ง ว่าตัวผมเองก็ยังมีใครเป็นห่วงผมอยู่ มีคนสนใจอยู่

ชีวิตในจอสี่เหลี่ยมแห่งนี้ ค่อนข้างแตกต่างจากชึวิตจริงผมพอสมควรเหมือนกันนะ ตรงที่ว่า

ตัวตนของผมในจอนี้ ผมค่อนข้างดูเป็นคนที่ไร้สาระได้ไปเรื่อย และไม่สนใจแคร์ใครทั้งสิ้น

แต่ในชีวิตจริงมันจะเรียกว่าตรงกันข้ามไหม มันก็ต่างกันอยู่พอสมควรนะ ในชีวิตจริงผม ผมกลับ

เป็นคนที่เงียบ ในความเงียบนั้นมันจะมีสิ่งต่างๆ วกไปวนมาอยู่ในสมองของผมตลอดเวลา

ผมมักเป็นคนที่ชอบคิดจากเรื่องไม่เป็นเรื่อง ให้กลายเป็นเรื่องขึ้นมาได้ นี่แหละผมแหละคับ

ขอบคุนโลกในจอสี่เหลี่ยมแห่งนี้ ที่ทำให้ผมรู้จักคนเพิ่มมากขึ้น!! ขอบคุนที่ให้เพื่อนกับผม

ขอบคุนที่มีคนในจอคุยเป็นเพื่อนเวลาที่ผมรู้สึกว่าเหงา และขอบคุนที่ทำให้ผมพบกับมึงว่ะเพื่อน!!

                                           กูเบื่อไอ้พวก 2 หน้า 

                 มันชอบเสแสร้งไปเรื่อย

              มันทำไปเพื่ออะไร มันได้อะไร

               ได้ความดีเข้าตัวมันเหรอ

             ขาดความอบอุ่นกับชีวิตเหรอ

                สวัสดีฮาโลวีนคับเธอ       

 เราสามารถลืมและให้อภัยมันได้ ศัตรตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็คือจิตใจของตัวเอง!!!!!!!!!!!

                                                    ผมงะชื่อ ปกรณ์  ปิ่นแก้ว

                                                ชื่อเล่น นุ คับ!! เรียกโดมก็ได้ไม่ถือ 

                                             นิสัย ผมงะนะ ชอบเอาแต่ใจตัวเองคับ

                                        เอาแต่ใจแต่ผมก็ฟังความเห็นคนอื่นนะคับ

                                            ไม่ชอบคนที่ชอบดูถูกคนอื่นมากๆ จิงๆ

                                             อนาคตเหรอคับ เป็นนักร้องมั้งคับ 55

                                        ข้อคิดของผมงะนะ ทำตัวเองให้ดีที่สุดมั้ง

                                               อ่อวันเกิดผมเหรอคับ? ไม่อยากบอกนะเนี่ย

                                       14 ตุลาคม อีกนานคับอีกนาน!!!

คุนได้ยินไหม! เสียงเปียโนอ่ะ รู้สึกมีอารมตามกับมันไหม

พอได้ฟังแล้ว รู้สึกนึกจินตะนาการไปเรื่อยตามเสียงมันไหม

คุนลองฟัง แล้วอ่านตามที่ผมเขียน อ่านนะ คุนลองอ่าน!!!!

ในเมืองแห่งนึง ที่มีผู้คนมากมายดูพลุกพล่าน มีตัวผม

อยู่ในบ้านหลังนึง นั่งเล่นเกมส์มาริโอ้อยู่ ผมสนุกกับมันมาก

แล้วคุนล่ะ?? สนุกกับมันไหม ฮ่าๆ จบละ! สนุกไหมล่ะคับ

ผมบ้าไปแล้ว ฮ่ะๆ  บางทีคุนอาจเข้าใจ  ถ้าคุนได้ลองฟังมัน 

ขอบคุนตัวโน้ตทุกตัวที่ทำให้ผมเพ้อเจ้อไปเรื่อย เพี้ยนว่ะ !!!

                                                                             เรียน เรียน  งาน  เงิน  เรียน เรียน                     

                                                                           เรียน เรียน  งาน  เงิน  เรียน เรียน งาน เงิน แม่ดีใจ  งาน เงิน 

ความรู้สึกว่างเปล่า บรรยากาศเงียบๆ ทำไมนะถึงพาสร้างอารมณ์ได้มากมาย

นั่งฟังเพลงไปจินตนาการตามเนื้อหาดนตรี ทำไมถึงได้จินตนการภาพไปเรื่อย

จินตนาการไป ภายในสวน เสียงสะท้อนจากหลุมศพดังก้องไปทั่ว นกกาที่เกาะ

อยู่บนต้นไม้ เงียบเสียงอย่างน่าปะหลาด ผมยืนอยู่ในสุสานกว้าง บรรเลงเพลง

ให้เธอฟัง  เพื่อรำลึกถึงความรักที่ตายจากไปของผม  ทุกทำนองพริ้วดุจสายลม

ยามค่ำคืน เสียงหัวใจที่ตายไปช่างน่าฟังนัก กรีดปลายนิ้วแผ่วลงบนคีย์เปียโน

เป็นเสียงเพลงให้เธอฟัง   เพลงความรักที่ตายจากไป  ทำไมมันเพราะแบบนี้นะ

แค่เพียงอยากมอบความอบอุ่นให้เธออีกสักครั้ง ย้อนลำลึกถึงความรักที่ตายไป

คุนอาจไม่เข้าใจสิ่งที่ผมเขียน แต่สำหรับผมมันคือจินตนาการในคืนๆนึงแค่นั้น        

                                                                      เช้านี้อยู่ดีๆ ก็นึกร้ากกแม่ขึ้นมาซะงั้น มานั่งจารึกเรื่องของแม่ ฮ่าๆ 

                                                               ผมจะชอบเรียกเค้าว่ามิซาเอะ55 ป้าคนเนี่ยเค้าเก่ง เลี้ยงผมมาก่ะพี่ 2คน

                                                                  เป็นผู้หยิงคนเดียวแท้ๆ แต่ผมอ่ะไม่เคยชมเค้าหรอก ว่าเค้าอ่ะเก่ง 55 

                                                             วันใดที่ป้าแกเล่นเน็ตเป็นขึ้นมา แล้วมาเปิดดู แกคงเขิลเป็นนางอายอ่ะ 55

                                                                แต่ว่าผมอ่ะทะเลาะก่ะเค้าบ่อยเรื่องตัง ฮ่าๆ ขอตังเงี่ยกว่าจะได้แต่ล่ะร้อย

                                                                     โหยยย แทบกราบฝ่าเท้า ขอเพื่อนยังง่ายกว่าอีก 55 เมื่อตอนเด็กๆ

                                                                   ผมชอบสงสัยนะ ว่าทำไม แม่ถึงชอบให้ผมทำนู่น ทำนี่ ต้องมาบังคับ

                                                             ให้ไปเรียนพิเศษ เรียนดนตรี  ถึงขั้นจ้างครูมาสอนที่บ้าน แต่ผมกลับไม่เคย

                                                              ที่จะตั้งใจกับอะไรสักอย่างในตอนนั้น ถ้าคิดกลับไปตอนนั้น ผมน่าจะตั้งใจ

                                                             ไม่งั้นทุกวันนี้นะ ผมคงไม่ทึ่มอย่างทุกวันนี้หรอก55 สุดท้ายรักแม่ตัวเองว่ะ