เช้านี้รุ้สึกอากาศสดใสดีจัง เป็นเพาะผมไม่ได้ลุกขึ้นมาในเวลาแบบนี้บ่อยเท่าไหร่มั้ง

เมื่อตื่นมาแล้ว ก้ไม่รู้จะทำไร ก็มานั่งอยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมเดิมๆ ที่เป็นโลกแห่งความเพ้อฝัน

ไม่ใช่โลกแห่งความจริง แต่ไอ้โลกใบนี้แหละ เชื่อไหมล่ะคับ มันให้เพื่อนผมมากมาย

มันให้ความสุข ให้ผมได้รู้สึกว่าบางครั้ง ว่าตัวผมเองก็ยังมีใครเป็นห่วงผมอยู่ มีคนสนใจอยู่

ชีวิตในจอสี่เหลี่ยมแห่งนี้ ค่อนข้างแตกต่างจากชึวิตจริงผมพอสมควรเหมือนกันนะ ตรงที่ว่า

ตัวตนของผมในจอนี้ ผมค่อนข้างดูเป็นคนที่ไร้สาระได้ไปเรื่อย และไม่สนใจแคร์ใครทั้งสิ้น

แต่ในชีวิตจริงมันจะเรียกว่าตรงกันข้ามไหม มันก็ต่างกันอยู่พอสมควรนะ ในชีวิตจริงผม ผมกลับ

เป็นคนที่เงียบ ในความเงียบนั้นมันจะมีสิ่งต่างๆ วกไปวนมาอยู่ในสมองของผมตลอดเวลา

ผมมักเป็นคนที่ชอบคิดจากเรื่องไม่เป็นเรื่อง ให้กลายเป็นเรื่องขึ้นมาได้ นี่แหละผมแหละคับ

ขอบคุนโลกในจอสี่เหลี่ยมแห่งนี้ ที่ทำให้ผมรู้จักคนเพิ่มมากขึ้น!! ขอบคุนที่ให้เพื่อนกับผม

ขอบคุนที่มีคนในจอคุยเป็นเพื่อนเวลาที่ผมรู้สึกว่าเหงา และขอบคุนที่ทำให้ผมพบกับมึงว่ะเพื่อน!!